~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

Nieuwtje_v2. Het sterkste rosémerk ter wereld is waarschijnlijk AIX, waarvan de bleek oranje, verkwikkende, kruidig fruitige wijn tegenwoordig naar 42(!) landeAix (Small)n wordt verscheept.  Dit succes is mede te danken aan zijn bedenker, Eric Kurver, die onvermoeibaar de wereld rondreist om zijn Coteaux d’Aix-en-Provence te promoten. Nieuw dit jaar is de handige, betrouwbare, eigentijdse schroefdop die de recent gebottelde wijnen van de ‘AIXcellente’ jaargang  2015 siert. Het was AIX ambassadeur Jaap Sonnemans (werkzaam voor de wijn in zowel Australië als Nederland) die Eric op dit idee bracht. Passend in het plaatje is de luxe, sjieke variant die van de Stelvin sluiting werd gekozen, namelijk die met een gladde buitenzijde zonder ribbels. Verkoopadressen via info@aixrosé.nl en www.aixrose.com.

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

 
MC1. In 1922 kreeg de toen twintigjarige baron Philippe de Rothschild (rechts) de leiding over Château Mouton-Rothschild. Zijn bewind zou ruim zes decennia duren en bestond uit soms revolutionaire initiatieven. Zoals Moutons promotie tot Premier Cru Classé, de stichting van een eigen wijnmuseum, de joint venture met  Robert Mondavi – en het creëren van een zogeheten tweede wijn, Mouton Cadet. Waarvan de naam uiteindelijk een merk werd dat allerlei wijnen omvat, en het succesvolste  is van heel Bordeaux. Tegenwoordig bestaat er ook een superieure versie, Réserve Mouton Cadet, waarvan de wijnen regelmatig MC (Small)worden bekroond. Echt excellent in zijn soort de witte Graves 2013, gracieus, met een frisse kern, sappig, mild fruitig en discreet voorzien van kruiden, specerijen en een heel klein dropje (dankzij de met 77 procent dominerende sémillon). Fles (richtprijs) €15,30. Ook de donker fruitige, elegante  Saint-Émilion 2013 à €19,90 pleziert de zintuigen, met als geenszins zware (12,5 procent alcohol), wat eveneens geldt voor de fraaie, rijk zoete Sauternes 2013 die een prijskaartje draagt van ongeveer €25. €24,90 wordt gevraagd. Verkoopinfo via info@dgswijn.nl.

 

Culinaire-combinatie

 . Deze maand is het Arjan Rosendaal, commercieel directeur van Gastrovino, die zijn favoriete wijn-spijscombinatie beschrijft. Arjan werd geboren in Rotterdam-Zuid en groeide op in een gereformeerd gezin waar zondag eerder een flesje  Heineken werd opengemaakt dan een fles wijn. Na zijn  MEAO begon hij als19-jarige leeftijd als vertegenwoordiger in verpakkingsmaterialen, en kreek op den duur veel food en drank gerelateerde klanten. In die fase leerde hij een aantal Gastrovino winkels en de Gastrovino organisatie kennen. ‘Het moment dat ik hoorde dat er een commerciële functie op Arjanhet hoofdkantoor vrijkwam is de bal gaan rollen en zat ik binnen drie weken bij Gastrovino op kantoor.’ Gastrovino is een samenwerkingsverband van zelfstandige en onafhankelijke ondernemers. Zij kopen al meer dan 80 jaar samen wijnen en delicatessen in uit alle delen van de wereld. ’Juist de invloed van de ondernemers zorgt voor de dynamiek en de korte lijnen waardoor belangrijke beslissingen snel genomen kunnen worden. Een nieuwe website, een nieuw logo, eigen import van wijn, kaas en olijfolie. Het is allemaal makkelijker te realiseren als de vraag en de besluitvorming uit de ondernemers zelf komt. Hiermee blijft de organisatie jong, dynamisch, flexibel, democratisch en in beweging.’ Als een van de leukste bijkomstigheden van dit werk beschouwt Arjan de contacten met buitenlandse leveranciers. ‘Vanaf het moment dat we zelf wijn gingen importeren, in 2012, hebben we een aantal succesvolle wijnhuizen/families aan ons weten te binden. De familie Dalcero uit Soave is een daarvan. Dit was liefde op het eerste gezicht. Na een bezoek aan Dalcero, eind juni 2014 met rondleiding en proeverij, kwamen we uiteindelijk in een typisch Italiaans restaurant terecht waarbij we de lekkersteArjan3 visgerechten voorgeschoteld kregen. De Cuvée Augusto ( hét Italiaanse alternatief voor Champagne) vloeide rijkelijk. Toch moest het culinaire hoogtepunt nog komen. Na de vierde gang toverde de kok zeebaars in zoutkorst op tafel. De combinatie met de Soave Superiore Runcata deed de engelen dansen op de tong. De sappige vis was geheel naturel in de oven gebakken en combineerde geweldig met de Soave Superiore. Deze rijke, goudkleurige wijn bood een prachtig aroma van bloemen, amandel en honing. Alsmede lichte houttonen in de lange, intense afdronk lichte houttonen. De vis èn de wijn kregen beide de kans om te excelleren. Het gezelschap, de ambiance, de sfeer waren perfect, het eten en de wijn bovenaards. Het paradijs was daar!

 

 

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

Reisreportage nieuw
Mon (Small)

 MONTPELLIER
visuele en vineuze verrassingen

. Dat het ongeveer duizendjarige Montpellier, de achtste én snelst groeiende stad van Frankrijk, een rijk verleden heeft, proef je overal in het oude centrum. Monumentale gebouwen, statige paden in zowel Parijse als Italiaans-Mediterrane stijl en veelal kleine, veelal sfeerrijke pleinen worden daar via een wirwar van doorgaans smalle straten met elkaar verbonden. Het perfecte vertrekpunt voor een ontdekkingstocht te voet Mon1is het Place de la Comédie, een van Frankrijks grootste voetgangerspleinen. Erop en ernaast liggen enkele van Montpelliers talrijke terrassen, waaronder dat van Café 1893 (ofwel Café Riche) waar handelaren vroeger elke donderdagochtend de prijs van wijn bepaalden. Ooit was het plein kleiner dan nu, en had de vorm van een ei. Vandaar dat de term ‘faire l’oeuf’ nog altijd verwijst naar een Mon2 (Small)rendez-vous op het plein. De opvallende fontein is die van Les Trois Grâces, drie vrolijke, min of meer dansende, half blote vrouwen die de esprit van Montpellier symboliseren. Aan zijn zuidzijde wordt het plein gemarkeerd door een van de twee plaatselijke operatheaters die op hun beurt als symbolen kunnen worden beschouwd voor het de buitengewoon rijke en gevarieerde culturele leven van de stad. Aan gene zijde, recht tegenover de opera, begint de Esplanade Charles de Gaulle, een lange allee waar men graag flaneert onder schaduwgevende platanen. Elke vrijdagavond tijdens het zomerseizoen vindt hier een wijnfestival plaats. Deelnemers kopen voor vijf euro een wijnglas en kunnen daarmee van hartenlust proeven. Het is wel verstandig om vroeg te komen, half zeven à zeven uur, waMon4 (Small)nt daarna wordt de drukte bijkans overweldigend. Op en langs de esplanade floreren terrassen en is het beroemde Musée Fabre gesitueerd dat werken toont van o.,a. Hollandse en Vlaamse meesters (zie ‘Galerie & Musea’). Terug bij voornoemde opera zouden wijnliefhebbers een kleine bedevaart kunnen maken naar het Square Planchon (via de Rue de la Maguelone). In dit driehoekje parkje staat namelijk de bronzen buste van Jules Emile Planchon, de botanist die in Montpellier de remedie bedacht tegen de allesvernietigende druifluis. Zijn uitvinding – het enten van gewone druivenstokken op bepaalde uit Amerika – wordt wereldwijd nog altijd toegepast en heeft de wijnbouw van totale ondergang gered. Speciaal voor zijn studie was Planchon naar Amerika gereisd. Mon5 (Small)De jonge wijnboer aan de voet van het monument zou de schilder Frédéric Bazille kunnen zijn, geboren in Montpellier en vriend van de beeldhouwer Auguste Baussan.  Het belangrijkste werkterrein van Planchon was de lokale Jardin des Plantes. In deze voor het publiek toegankelijke botanische tuin, de eerste van Frankrijk, groeien zo’n drieduizend gewassen. Hij behoort bij de ernaast liggende Medische Faculteit die als Europa’s eerste gesticht werd in 1181. Ter plekke volgen nog altijd veel van de 75 à 80.000 studenten een opleiding medicijnen, terwijl de universiteit eveneens een goede naam geniet voor o.m. de studies rechten en wijn. In het historische stadshart, niet ver achter de opera in het Hôtel Saint-Côme, vonden vroeger demonstratieve operaties plaats die door studenten in een daarvoor Mon6 (Small)ontworpen amfitheater werden gevolgd (koepelfoto). Tegenwoordig biedt het tempelachtige gebouw onderkomen aan de Kamer van Koophandel. Verder het centrum in, langs een rechthoekig pleintje, ligt het Place Saint-Roche. Dat niet zozeer de moeite waard is voor de nimmer afgemaakte kerk met de naam (de beschermheilige van Montpellier), maar voor de leuke, fraaie trompe-l’oeils op de gevel (links) daar tegenover. Van heel dichtbij, en onder genot van een drankje en hapje, kun je ze bekijken vanaf het ervoor liggende terras. Opzij en achter de kerk is het plezierig slenteren door een wijk waarin veel kunst- en ambachtswinkeltjes gevestigd zijn, alsmede de nodige cafés en restauraMon8 (Small)nts. Opzij van de gezellige Rue de l’Ancien Couronne belanden bezoekers even in de Middeleeuwen dankzij een smalle traptredensteeg, de Rue du Bras de Fer (met halverwege een ijzeren arm uit een zijmuur) die voert naar een hoekige, modern vormgeven markthal. Daar weer achter komen studenten graag bij elkaar op de terrassen van het gezellige, levendige Place Jean-Jaurès. Lopend in westelijke richting, langs de imposante Préfecture met ervoor een pleinfontein, kom je, door rechts aan te houden in een korte straat waar voorheen kuiperijen gevestigd waren (Rue de la Barralerie). Even verderop arriveer je op rustige, nogal sjieke Place de la Canourgue waaraan niet alleen paar Mon9terrassen liggen, maar tevens l’Atelier de la Canourgue, een opmerkelijke wijnzaak. Dankzij een slim systeem, de aankoop van de soort chipkaart, kun je daar zelf wijn tappen, Franse en van elders, met keuze uit drie hoeveelheden (vanaf 2,5 cl). Daarbij zijn kazen en ander hartigs te bestellen. Sam Durand, de bedrijfsleider, wijst graag op bijzondere wijnen uit zijn assortiment. Dankzij hem ontdekten we een kostelijke witte Pic Saint Loup, de nog verbazend frisse Clos Mare Manon 2013, fraai voorzien van Mon10roostertonen, notigheid, citrusfruit en wat kruiden. Even achter het plein prijkt de massieve kathedraal Saint-Pierre die zijn huidige vorm met twee formidabele gotische torens in 1536 kreeg, en die als enige lokale kerk geen noemenswaardige schade opliep tijdens de uitputtende, verwoestende godsdienstoorlogen die de Languedoc honderd jaar hebben geteisterd. In het verlengde van de kathedraal staat eMon11erder genoemde medische Faculteit (foto boven). Als onderkomen heeft deze een voormalige benedictijner klooster. Het loont de moeite om er een rondleiding door te volgen, een van diverse die het Office du Tourisme (Place de la Comédie) offreert. Niet ver zuidwaarts, voorbij de botanische tuin, verschijnt een Arc de Triomphe waarop militaire overwinningen van Lodewijk XIV in beeld en reliëf werden gebracht. De Zonnekoning zelf zit als jongeling te paard recht achter de triomfboog op de brede esplanade van het Place Royale du Peyrou, een prettige wandelplek met daar weer achter het imposante Aquaduct Saint-Clément dat vanaf 1754 bronwater naar de stad  bracht.
Vanuit het verleden is het slechts enkele stappen naar het heden. Zo kwam direct ten oosten van het historische hart (en het drukke winkelcentrum Polygone) een geheel nieuwe wijk tot stand, de rechthoekige Antigone. De Spaande ontwerper daarvan, Mon12 (Small)Ricardo Bofill, liet zich inspireren door de oudheid, vandaar de neoclassicistische vorm die de hoge, in blanke steen uitgevoerde, vaak in halve cirkels geplaatste gebouwen kregen. De nu bijna veertig jaar oude panden, waarin behalve appartementen ook kantoren, winkels en horecabedrijven terecht kwamen, werden rond pleinen geplaatst, waaronder een paar met fonteinen. In een later stadium werd aan de Antigone een Olympisch Zwembad toegevoegd, naast het Place Dyonisos. Nog veel meer eigentijdse architectuur is verderop in Montpellier te vinden – en  makkelijk te bereiken met het openbaar vervoer, in het bijzonder met de frequent rijdende tramlijnen en hun kleurige wagons. De blauwe en groene lijn bijvoorbeeld hebben allebei haltes bij de wijk Porte Marianne die rond een kunstmatig meer werd aangelegd. Allerlei moderne bouwmeesters hebben daar spraakmakende gebouwen neergezet, zoals vorig jaar Philippe Starck die een fitnesscentrum ontwierp met bubbelachtige buitenwanden die ’s avonds veelkleurig worden veMon13Arlicht. Minstens zo opvallend is het nieuwe, in 2011 geopende Hôtel de Ville, aan de overzijde van de Lez (het riviertje dat van noord naar zuid door de tad stroomt). Het gebouw kreeg de ongeveer vorm van een parallellepipedum (veelvlak met zes parallellogrammen als zijvlak, acht hoekpunten en een dozijn ribben, waarvan alle overstaande vlakken evenwijdig zijn en deels elkaars spiegelbeeld). Het pand is veertig meter hoog en heeft op zijn platte dak een van Frankrijks grootste vlakken met zonnepanelen. DrieMon14A haltes verder met de blauwe tramlijn is een van Montpelliers populairste attracties te vinden (na de in het noorden gelegen dierentuin Lunaret zoo met zijn gigantische Amazone serre), namelijk het Aquarium Mare Nostrum waarin vissen zwemmen uit negen verschillende zeeën en oceanen. Vrijwel naast dit complex werd het Place du XX Siècle aangelegd met tien standbeelden van staatshoofden wier denkbeelden de invloedrijkste waren van de vorige eeuw. Twee ervan zijn Fransen, Charles de Gaulle en de pacifistische socialist Jean Jaurès.
Mon15 (Small)Last but not least kun je verleden, heden en wijn beleven op een van de folies (de naam verwijst naar ‘gebladerte’) die als zomerresidenties verrezen in wat tegenwoordig buitenwijken zijn. De oudste en bekendste, op ruim 3 kilometer van het centrum, is Château de Flaugergues. Dit dateert uit 1696 en behoort aan de familie Colbert, directe nazaten van Jean-Baptiste Colbert die de financiën beheerde onder Lodewijk XIV. De in Toscaanse stijl gebouwde villa, die nog altijd wordt bewoond, kan onder begeleiding worden bezocht. Het trappenhuis, dat ongeveer een kwart van de totale woonruimte vormt, is magnifiek. Dit mede dankzij de gigantische Vlaamse wandtapijten waaraan per gobelin ongeveer honderd(!) jaar werd gewerkt. In het gehele pand hangen kunstwerken langs de wanden, ergens verscholen in een halletje zelfs vier etsen van Rembrandt. Objecten uit de hele wereld staan overal, in de salons, in de grote slaapkamer, in het archMon16A (Small)ief: voor de rijken van Montpellier was het destijds gebruikelijk om hun welvaart te laten zien, dus kochten ze veel moois op hun talrijke, soms verre reizen. Schitterend ook is de eetkamer met zijn zilveren bestek uit Marseille en handgeschilderde vogelservies uit Limoges. Voor het château ligt een terras dat uitzicht biedt over een door slanke cipressen geflankeerd park à la Française met tienduizend lage buxusheggen, vazen met vruchtenbomen, een fontein en een bijzondere, achttienzijdige zonnewijzer vervaardigd uit een blok marmer. Opzij van, en schuin achter deze centrale tuin zijn nog andere tuinen te vinden. Aan beide zijden van het kasteeltje strekken zich 400 meter lange lanen uit met olijfbomen. Voorts is er een groen park waarin allerlei exotische Mon17 (Small)bomen werden geplant (waaronder een Judasboom), met erin een orangerie en ernaast een stil schaduwrijk bos van gele, groene en zwarte bamboe. Het château en zijn park vormen niet de enige attracties van dit domein. Op binnenplaats van en in de voormalige stallen en andere werkruimten werd zes jaar geleden restaurant Folia gesticht. Waar zo geïnspireerd wordt gekookt dat het dat vrijwel dagelijks helemaal vol zit (een impressie staat bij ‘Aanbevolen restaurants’, interieurfoto onder). En dan is er de wijn. Het château beschikt over een wijngaard van 25 hectare en betrekt van een familielid nog een kleine hoeveelheid additionele druiven. Zowel het restaurant als de wijnproductie worden voortvarend geleid door Pierre de Colbert (foto), een van de vier kinderen van graaf Henri de Colbert die als eigenaar ongelooflijk veel werk heeft verricht om het landgoed zijn voormalige glorie te geven. Het kwaliteitsniveau de wijnen is goed tot zeer goed. Zo hebben we genoteMon18 (Small)n van de fris gestijlde Viognier de Flaugergues 2015 en zijn milde citrusfruit, van de eveneens witte Foliae 2015, een naar verse druiven geurende, droge muskaatwijn en een reeks fraaie rode. De proeverij werd afgesloten met enerzijds Château de Flaugergues Les Comtes 2014, een vlezige, zwart fruitige, tevens donkertonige Mon19 (Small)melange van grenache, syrah plus een beetje mourvèdre, en anderzijds Château de Flaugergues La Sommelière 2013, een sappige, krachtige door (katjes)drop, besfruit, zondoorstoofde zwarte vruchten en kruidigheid getypeerde rode wijn die, net als de vorige, bewust geen vatrijping kreeg. Ongeveer tweederde van de wijnproductie wordt geëxporteerd, maar momenteel nauwelijks meer naar Nederland. Om de wijnen te proeven, en natuurlijk het château te zien, moet je dus naar Montpellier reizen – maar da’s geen straf, zeker niet nu KLM een snelle, rechtstreekse verbinding heeft met deze mooie stad.

Mon22

 ~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~


M
Wat een briljant idee: het creëren van een kunst- en wijnroute te midden van een stil landschap van lage heuvels dat bestaat uit niet alleen wijngaarden, maar ook kreupelhout, wilde bloemen, kruidenplanten, bossages, olijfgaarden en rotsformaties. Een route bovendien waarvoor de kunstwerken op maat werden gemaakt door beeldhouwers van diverse nationaliteiten. Wel allen werkzaam in het eigen departement, Hérault. Het was de door Jean-Louis Reffle met verve geleide coöperatie van Montagnac die dit concept bedacht en realiseerde. Pal zuidelijk van het dorp, op pakweg een uurtje rijden van Montpellier, werden veertien plekken geselecteerd, altijd bij een druivenakker van een coöperatielid, waar men sculpturen plaatste. De totale lengte van het kunst- en wijnparcours bedraagt 17 kilometer die deels of in zijn geheel wandeSchets breed compactlend, met moutain bikes of per auto over smalle, bochtige, vaak zeer hobbelige M4 (Small)weggetjes kan worden afgelegd. Vrijwel alle kunstwerken hebben betrekking op de band tussen mens en wijn. Zoals Le sommelier, Le viticulteur, Au M1 (Small)pressoir en La dégustation (links) van Kay Vigen, alsmede La vendangeuse en Le Bacchus (boven) van Ben Truscott. Het werk met de open fluitfles Ceci n’est pas une bouteille (rechts) werd geschapen door Jean-Pierre Giraud. Dit beeld is inmiddels symbool geworden voor de witte zeefruitwijn Picpoul de Pinet. Want het grootste deel van dit – geheel openbare – kunst- en natuurmuseum valt binnen het gelijknamige wijngebied. Qua volume is voornoemde cave coopérative ook de derde producent van deze wijn – en maakt M7 (Small)de beste Picpoul de Pinet die ik ooit heb geproefd, de Terres Rouges 2015: geurig, uitermate levendig, fris fruitig, subtiel gekruid en loepzuiver. Hoewel Picpoul de Pinet slechts 5 procent van de productie vormt, is het vooral deze M5 (Small)wijn die de coöperatie Les Vignobles Montagnac – 330 leden, 2000 hectare – naar Nederland exporteert, onder allerlei namen en van verschillende kwaliteiten. De soorten die Albert Heijn, Jumbo, Sauter, Verlinden en de groothandel Sligro aanbieden, komen alle van deze uitstekende coöperatie.  Wat de beeldenroute betreft kunt je bij de coöperatie, in zijn caveau (die twee additionele sculpturen bij zijn entree heeft), terecht voor begeleide rondleidingen over een deel van het circuit, met een proeverijtje achteraf. Zie www.montagnac-languedoc.com.
M10 (Small)In Montagnac zelf (nu een druk doorgangsdorp; dit jaar wordt begonnen met een rondweg) werd een multimediale expositie ingericht over de regionale 26 eeuwen oude wijnhistorie. Deze geheel Franstalige Espace de Vins en Découverte ligt verscholen in een straatje even opzij van de platanenrijke esplanade, tevens parkeerplein. M9 (Small)De toegang is gratis. Openingstijden vanaf half elf tot half een en ’s middags van twee tot zes; maandag gesloten. Het opvallendste gebouw ter plekke is de kerk Saint-André, een gotisch mediterraan bouwwerk uit de 13e-14e eeuw met een ruim 54 meter hoge klokkentoren die open portalen heeft.
Even buiten Montagnac, langs de départementale naar Villeveyrac, is het hoofdkwartier gevestigd van Domaines Paul Mas, compleet met een werkelijk prachtig ingerichte wijnwinkel (onder), tevens bistrotachtig restaurant en daarboven een eetadres van klasse, Côté Mas (zie ‘Aanbevolen M11 (Small)restaurants’). Het door Jean-Claude Mas geleide bedrijf is een van Frankrijks allergrootste. Op acht locaties verwerkt het druiven van elf domeinen, samen goed 600 hectare, alsmede van ruim 1300 hectare behorend aan contracttelers. Dit succes is vooral  te danken aan de gemiddeld hoge kwaliteit van de wijnen, hun doorgaans redelijke prijzen en het sterke wereldmerk Arrogant Frog. Diverse van de hier verkrijgbare wijnen zijn al verschenen als ‘vondsten’ in het maandmagazine van deze website, en van recentere jaargangen zullen er nog komen.
Hooguit tien autominuten verder langs dezelfde weg staat de Abbaye de Valmagne, eenM13C van Héraults belangrijkste attracties.  Als bezoeker wordt je er, desgewenst met hulp van een meertalige audioguide, ondergedompeld in de religieuze streekgeschiedenis. De op een lage heuvel tronende abdij werd in 1139 gesticht door monniken uit Albi die zich twee decennia later aansloten bij de benedictijner orde. Die zo streng is dat onderling spreken verboden is; alleen op feestdagen mochten de kloosterlingen één uur met elkaar converseren. Gedurende de 13e eeuw verrees naast de abdij een enorme, kathedraalachtige kerk waarvan het schip 83 meter meet, en de hoogte 24,5 meter bedraagt. De ruimte is geheel leeg, maar in de nissen staan wel enorme wijnvaten. Die worden niet meer gebruikt, maar zijn wel de redding van het gebouw geweest. Want omdat de abdij als wijndomein functioneerde, werd hij in revolutionaire tijden niet gesloopt. Naast de kerk en rond een groene tuin met fontein, ligt M13A (Small)een fraaie, authentieke kloostergang die op zijn beurt toegang geeft tot enkele zalen. En die uitzicht geeft op de in 2000 gerestaureerde klokkentoren. Na afloop van het bezoek (reken op circa drie kwartier) kan wijn worden geproefd. Eigenaar Philippe d’Allaines (onder), wiens voorvader de abdij in 1838 kocht, is namelijk ook wijnbouwer. Verspreid over drie herkomstbenamingen telt zijn domein 58 hectare, geheel organisch bewerkt. Philippe streeft naar wijnen ‘met meer elegantie en finesse dan de gemiddeld Languedoc’.  Een melanM14 (Small)ge als zijn Comte de Turenne 2013, een Grés de Montpellier, kreeg daarom niet te veel houtcontact, vier maanden slechts, en heeft een redelijk complexe, tegelijk ferme smaak een vleugje toast, fruit van bessen plus zwarte vruchten en een vleugje frisheid. Terwijl een Languedoc rosé als de Cuvée Bernard et Benoît 2015 frisheid combineert met plezierig wat drupsfruit en een klein kruidje: heerlijk op een warme dag en bij veel Mediterrane gerechten. Een combinatie overigens waarvan bezoekers op het terrein van de abdij kunt genieten in de eigen ferme auberge, een landelijk restaurant waar verbazend goed wordt gekookt, mede op basis van de 120 soorten groente, fruit en kruiden uit de vier eigen moestuinen (zie ‘Aanbevolen restaurants’).
Om gedurende een paar dagen dit alles te ontdekken is logeren prettig mogelijk in  Montagnac. Een smaakvol ingerichte, gastvrije, rustige bed & breakfast ligt langs een M17 (Small)hoofdstraat en heet Belle-Vigneronne. De hartelijke eigenaren Jerôme en Philippe beschikken over vijf comfortabele, naar druivenrassen genoemde kamers met badkamer, toilet, tv en wifi, en serveren een royaal ontbijt op het binnenplaatsje met zijn driehoekige, kleine zwembad of in de eetkamer. Bovendien is er een kamer om te lezen en te loungen. Alleen parkeren is een beetje ingewikkeld. Bij aankomst kan dat alleen op de nabije esplanade, en ‘s nachts in de eigen, beschermde plaats op 200 meter afstand. Zie www.bellevigneronne.com.

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~


NOS
VINOSTALGIE (48)
Met deze prentbriefkaart bedankte iemand in Bordeaux ruim een eeuw geleden ene Monsieur Henri Ducois voor de uitnodiging om zondag te komen lunchen. De voorzijde van de ansicht toont Château Piada, een van de oudste domeinen – het werd al genoemd in 1274 – in de om zijn dessertwijnen bekende gemeente Barsac. De foto is genomen vlak voor de oogst van 1904.

 

. ‘Zuid-Afrika beschouw ik als een brug tussen de Oude en de Nieuwe Wereld, en je kunt ook stellen dat de stijl van onze wijnen die van Oude Wereld is. Dus geïnspireerd door Europa, dus met elegantie en subtiliteit.’ Aldus Bevan Newton Johnson, de managing director van Newton Johnson Wines, een Kaapse producent waarvan de wijnen overal lof oogsten. In de Platter’s Wine Guide 2016 bijvoorbeeld staan acht wijnen met vier c.q. de maximale vijf sterren.
Profiel breed kleinDe kelder (met restaurant) van Newton Johnson bevindt zich diep in de Hemel-en-Aarde Valley, op ruim drie kwartier rijden van de kustplaats Hermanus. Er heerst een relatief koel klimaat. Vandaar dat de familie Newton Johnson, die er in 2001 met wijnbouw begon, relatief veel pinot noir heeft aangeplant, op 6 van de 18 eigen hectaren grond. ‘In essentie zijn we eigenlijk een Pinot Noir producent’, stelt Bevan zelfs. Met hoeveel succes, dat bewijst de Newton Johnson Family Vineyards Pinot Noir uit het excellente jaar 2015. De van op 350 meter hoogte gelegen kleihoudende grond afkomstige, ongefilterde wijn uit Upper Hemel-en-Aarde Valley trakteert gul op rood pinotfruit dat gaaf verpakt zit in een ferme, zacht frisse, goed gevulde smaak waarin ook subtiele, licht kruidige houttonen aanwezig zijn. Heerlijk gewoon. Een van deNJ (Small) geheimen is de zeer lage opbrengst per hectare die Newton Johnson hanteert, terwijl bovendien alleen natuurlijke gisten worden gebruikt en in de kelder via zwaartekracht wordt gewerkt. Overigens is de vraag naar deze wijn (Newton Johnson exporteert de helft van zijn productie) zo groot dat hij op allocatie wordt verstrekt. Fles €24,95 bij importeur www.winematters.nl. Eveneens van eigen grond komt de Newton Johnson Walker Bay Pinot Noir 2013, rijper en zachter en nog iets eleganter, met behalve een zachte fruittoets beheerste roostertonen. Prijs €16,95. Opmerkelijke witte wijnen brengt de familie – behalve Bevan (links) zijn ook broer Gorden en diens vrouw Nadia actief, beiden als wijnmakers – eveneens voort. Van aangekochte druiven, bestemd voor 60 procent van de 120.000 flessen die jaarlijks worden gevuld, komt de Newton Johnson Southend Chardonnay 2015. De in Franse  fusten vergiste wijn, waarvan de druiven groeien op graniethoudende kalksteen, vormt een kostelijke melange van notigheid, toastig hout, een bijna mineralige frisheid en sappig fruit van citrus- plus witte vruchten. ‘Neigt naar Chablis’ lees ik in mijn notities. Fles €12,95. En voor zeven euro meer is de romiger, iets meer toast biedende, voortreffelijke Family Vineyards Chardonnay 2015 beschikbaar. Opvallend geslaagd is voorts de Newton Johnson Resonance 2015, een Cape South Coast Wine van sauvignon blanc met 20 procent kort op vat gerijpte semillon. Het aroma wordt sterk bepaald door de NJ9sauvignon blanc, vandaar de verse groene kruiden, de grassigheid en het frisse fruit, terwijl de semillon het geheel wat extra textuur geeft en dus wat strakte wegneemt. Hiervoor wordt €12,95 gerekend. Als laatste wijn schenkt Bevan nogmaals een rode, de Newton Johnson Granum 2013, een stevige blend van 88 procent syrah en de redt mourvèdre. Sappig fruit, van zwarte vruchten vooral, is eclatant present, omlijst door roostertonen, kruidigheid en wat laurier. De op een Noord-Rhône gelijkende wijn komt van een perceel met rotsige granietgrond op ongeveer 200 meter hoogte. Dankzij het gesteente, waarin zonnewarmte wordt opgeslagen, worden de blauwe druiven er optimaal rijp. Prijs €21,95. Webshop http://www.winematters.eu/product-categorie/wijnhuizen/newtonjohnsonfelicite/

 

DRUIF-4

Miniprofielen van minder bekende witte druiven – serie 2

 Gewürztraminer
Wie van deze druif eens een glas gedronken heeft, vergeet dat nooit meer, zo uitgesproken is zijn karakDr (Small)ter. Zwoel kruidige geur, een aroma van lychees, rozen, sinaasappel en/of rijpe druiven met ook weer kruiden. En een volle, meestal milde, tegelijk krachtige smaak. Het is een specialiteit van Alsace (de naam schrijft men daar zonder trema), waar men hem graag schenkt bij de pittige Munster kaas. Elders groeit gewürztraminer op bescheiden schaal in o.a. Chili, Duitsland, Italië (waar een dorp bestaat met de naam Tramin, in Zuid-Tirol, mogelijk zijn geboorteplaats), Nieuw-Zeeland, Spanje, Verenigde Staten, Zuid-Afrika en Zuid-Frankrijk.
Müller-Thurgau of Rivaner
Veel aangeplant in Duitsland, Luxemburg en Oost-Europa. Wordt in toenemende mate niet meer gebruikt voor eenvoudige halfzoete wijntjes, maar voor droge wijnen. Die hebben haast altijd een lichte, verfrissende smaak met subtiele schakeringen van bladgroen, appel en fris citrusfruit, terwijl de geur enigszins bloemig kan zijn. Enkele van de beste soorten worden gemaakt rond de Bodensee en in het Oostenrijkse Steiermark (rechts), terwijl ook bepaalde Nederlandse varianten echt lekker kunnen smaken.
Muscat of Moscatel
Het aroma van muskaatwijnen, zowel de droge als de zoete, doet veelal denken aan dat van verse, rijpe druiven.
Pedro Ximénez
Veel suiker Dr3 (Small)gevende, vooral in Andalusië geteelde variëteit. Zijn beste wijnen zijn de droge Fino’s van Montilla-Moriles, de rijke, zoete PX/Pedro Ximénez uit dat gebied en de daarmee identieke PX/Pedro Ximénez uit Jerez. Die twee laatste wijnen smaken perfect bij desserts van chocolade, want ze hebben een donkerbruine kleur en een weelderig zoete smaak met elementen van, inderdaad, chocolade en rozijnen, plus vaak iets van koffie en cacao. Droge tafelwijnen van pedro ximénez vind je behalve in Montilla-Moriles ook in o.a. Chili
Sémillon
Wijd verspreid in vooral Australië en Bordeaux plus aangrenzende gebeiden, met een bescheiden aanplant elders, zoals in Zuid-Afrika. Pure Semillon (zonder accent) wordt vooral Down Under geproduceerd. Deze Australische versie biedt vaak een zacht frisse smaak met voornamelijk citrusfruit, terwijl na rijping het aroma nootachtig kan worden. Als de druiven niet optimaal rijp waren dan ontstaan een meer groene, grassige smaak. Sémillon kan ook als basis dienen voor schitterende dessertwijnen, waaronder Sauternes.

 

 

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

Etiket1

Etiket2

 

 

 

 

 

 

De EEG heeft met allerlei landen afspraken gemaakt ter bescherming van authentieke producten, zoals Gouda kaas, Cheddar, Parmaham, etcetera. Echter, met de USA bestaat  nog steeds geen complete overeenkomst, zodat men daar in  wijnstreken en vaak ook op wijnkaarten nog steeds een aantal beschermde Europese namen gebruikt, waaronder Champagne. Zelfs met wijnetiketten deinst men niet terug voor het imiteren van beroemde labels, zoals dat van Domaine de la Romanée-Conti. Ziedaar de toelichting van verzamelaar Bert Wentzel, bertwentzel@hetnet.nl, uit wiens collectie deze etiketten afkomstig is.


[socialring]

 

 

Disclaimer. Alle afgebeelde foto’s op deze website zijn afkomstig van de auteur zelf of werden rechtenvrij c.q. met toestemming verkregen van wijnproducenten, wijnorganisaties, wijnhandelaren, promotiebureaus, streek- en landenorganisaties, toeristenbureaus en andere betrokkenen.