Al op vrij jonge leeftijd had Paul Frankhuizen een voorliefde voor koken en dat hij  richting de horeca zou trekken was dus snel duidelijk Op zijn vijftiende begon Paul in de keuken bij Van der Valk als parttimer. Gedurende twee jaar leerde hij daar allerlei facetten, van kok tot kelner. Daarna bleef hij nog vijf jaar in de horeca. Zijn laatste job was bij restaurant Allemansgeest, waar hij in 1997 zijn diploma vinoloog haalde, daartoe aangespoord door Pieter de Bruijn sr. Wat ertoe leidde ‘dat ik mijn toekomst eerder in de wijnhandel zag liggen dan in de horeca’. Op 23-jarige leeftijd solliciteerde Paul bij Wijnkooperij de Lange, die toen zo’n anderhalf jaar bestond. Na een ‘onbetaalde stage’ van drie maanden kreeg hij in september 1998 een contract als accountmanager aangeboden. Daarna bouwde Paul, samen met oprichter Dolf ten Houte de Lange, het bedrijf op, om vervolgens in 2008 mede-eigenaar te worden. ‘In 2016 heb ik de resterende aandelen overgenomen. Wijnkooperij de Lange is een bedrijf met een klein team dat zich voornamelijk richt op de gastronomie met wijnen van wijnhuizen die net als wij kwaliteit en respect voor natuur, druif en terroir voorop hebben staan. Wij hebben een portfolio dat zich zeer goed leent voor  samenwerking met de gastronomie, dankzij bijzondere, klassieke wijnhuizen als Domaine d’Auvenay, Domaine Coche-Dury, Chateau Rayas en Soldera.’ Tegelijk is Paul trots op zijn mooie selectie Kaapse wijnen. ‘In 2002 besloten wij om in Zuid-Afrika op zoek te gaan naar boutique wineries, wat resulteerde in vertegenwoordigingen van o.a. De Toren, Sadie, Storm en Savage.’ Over zijn favoriete culinaire combinatie schrijft Paul Frankhuizen het volgende. Het mooie van ons vak is dat je vaak in de gelegenheid bent om de meest mooie wijn-spijs combinaties tegen te komen. Regelmatig krijgen wij wel ergens een combinatie te proeven. Om te kiezen denk ik bijvoorbeeld terug aan de magistrale wijn-spijs demonstratie van De Librije met de Champagnes van Henriot tijdens de Wine Professional van vorig jaar. Een recentere, prachtige combinatie was die van hazenrugfilet, hazenpeper, zalf van aardappelen en een plakje Munster met de Chateau Fonsalette 2007, de Côtes du Rhône van de vermaarde wijnmaker Emmanuel Reynaud. Deze prachtige combinatie werd gebracht door restaurant Flicka in Kerkdriel. De mooie rijpe tonen van zowel het gerecht als d wijn kwamen schitterend samen. Wat ik wel steeds vaker predik: eet een mooi gerecht en drink een mooie wijn. De ultieme combinatie is moeilijk te vinden.

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

CASSIS & CALVI

 Wat hebben Cassis en Calvi gemeen, behalve drie gelijke letters in hun namen? Beide zijn Zuid-Frans (Côte d’Azur en Corsica), beide zijn voormalige havendorpen en tegenwoordig voornamelijk toeristenoorden, beide zijn foto- en schildergeniek, vanuit beide kun je boottochten maken naar opmerkelijk  rotsformaties – en beide leveren wijn (Cassis respectievelijk Vin de Corse Calvi). Bovendien tellen beide talrijke terrassen, worden beide beschut door bergen en hebben beide een sterk Mediterraan karakter. Het was dankzij een cruise op dankzij en excursies vanaf de comfortabele, gasvrije Westerdam ( www.hollandamerica.com) dat wij deze vergelijkingen konden maken.
De in Cassis wonende dichter/schrijver Frédéric Mistral stelde ‘Wie Parijs gezien heeft en Cassis niet, heeft niets gezien.’ Massa’s mensen hebben Cassis inmiddels wél gezien, want dagelijks gedurende het seizoen verdrievoudigt het inwonertal tot ruim 24.000. Als toerist kun je dan alleen buiten het centrum parkeren, en met een shuttle naar de haven rijden. Overigens loopt de mooiste route naar Cassis slingerend over bergen vanuit La Ciotat, wieg van zowel pétanque als de speelfilm. Wie deze 15 kilometer lange Route des Crêtes volgt, wordt getrakteerd op fraaie vergezichten over kalksteenformaties en, vanaf de bijna 400 meter hoge Cap Canaille, over de baai van Cassis en het stadje zelf. In de diepte, aan de kust, is ook een terraswijngaard te zien, die van Clos Sainte-Magdeleine, een van de twaalf wijnbezittingen die de gemeente telt. De grond binnen Cassis is niet zwaar noch donker, maar lichtbruin – vanwege zijn gehalte aan kalk. Dit element geeft de wijnen, die voornamelijk wit zijn, een enigszins frisse toets. Die frisheid wordt eveneens bevorderd door de druiven vrij vroeg te plukken, meestal niet veel later dan het fête du vin dat op de eerste zondag van september wordt gevierd. Van een voornamelijk Zuid-Franse druivenmelange maakt men in Cassis bleek gouden, droge wijnen waarvan de beste volrond in de mond komen, met vooral bloemige aroma’s en vaak iets van gedroogde zuidvruchten plus soms de allerlichtste hint van honing. ‘Cassis kan dankzij de natuur een volstrekt natuurlijke wijn zijn. Een wijn waarvan je niet ziek wordt, noch een kater krijgt – ook al drink je er veel van. En ik kan dat weten’ zei Joseph Maffei, destijds eigenaar van Château de Fontcreuse. Terzijde kan worden opgemerkt dat alle lokale wijnbouwers ernaar streven om in over twee jaar geheel bio-gecertificeerd te zijn. ’s Werelds prettigste plek om van witte Cassis te genieten is langs de plaatselijke haven. Blauwwitte vissersbootjes en plezierjachten dobberen in het blauwe water tegen een decor van overdekte, verleidelijke terrassen waar hoofdzakelijk regionale gerechten worden geserveerd, met voorop bouillabaisse en andere schotels op basis van verse vis en fruits de mer. Overigens bestaan er ook rode en rosé versies van Cassis, maar slechts zelden bereiken deze het niveau van de witte. Vanuit de haven zijn rondvaarten mogelijk naar enkele van de 25 nabije calanques, prachtige, grillige inhammen en kreken tussen Cassis en Marseille. Sommige werden geschilderd door Winston Churchill. Het hart van Cassis, dat gelegen is aan de voet van een 14e-eeuws kasteel (privébezit), bestaat uit een wirwar van smalle straten waar het aangenaam slenteren en soms klauteren is, en uit kleine pleinen. Dat bij het 17e-eeuwse stadhuis heeft een fontein gemaakt van een plaatselijk gewonnen kalksteensoort. In het hôtel de ville zelf kunnen beschilderde plafonds met jacht- en strijdtonelen worden bekeken. Rond het belendende park ligt aan de ene zijde een gewelfde ruimte waar Franse kunstenaars hun werken regelmatig exposeren, terwijl aan de andere zijde het Musée Municipal des Arts et Traditions Populaires (dicht van zondag t/m dinsdag) werd ondergebracht. En dat naast de vaste collectie ook wisselende kunstexposities organiseert.
Calvi, aan de noordwest kust van Corsica, was eeuwenlang een versterkte enclave van Genua dat de havenplaats anno 1294 in bezit nam. Om er vervolgens een citadel te bouwen, op een heuvel, tevens schiereiland. Deze zeshoekige citadel, waarbinnen behalve woningen een kathedraal verrees, kreeg uiteindelijk een oppervlak van 250 bij 300 meter. De  inwoners van Calvi (we hebben de neiging ze Calvinisten te noemen) stellen dat Christoffel Columbus in hun citadel geboren is, en niet in Genua. Of ze gelijk hebben, weet niemand. Wel staat vast dat de ontdekkingsreiziger in een 16e-eeuws document spreekt over Calvi als zijn geboorteplaats, en ook diverse door hem gevonden oorden genoemd heeft naar Corsicaanse heiligen. Het mogelijke  restant van het geboortehuis van Columbus heeft men met een plaquette gemarkeerd, en tegen een buitenmuur van de citadel is een buste van de ontdekkingsreiziger te zien, op de voorplecht van een soort sloep. Ten tijde van het Genuaanse regime groeide Calvi naar zo’n zesduizend zielen, waarmee het een van de belangrijkste handelsposten op het eiland werd. Een stille getuige uit die bloeiperiode vormt de sober ogende tour de sel, een imposant versterkt pakhuis uit 1495 dat de huidige jachthaven markeert. Hoger, bij de entree tot de citadel, staat een indrukwekkend monument van een bronzen vrijheidsbeeld met witte zuilen. Het is opgedragen aan alle plaatselijke gevallenen tijdens de Eerste Wereldoorlog. Binnen het bolwerk verdient de kathedraal Saint-Jean Baptiste een bezoek. De origine ervan gaat terug tot de 13e eeuw, maar in 1533 werd de kerk herbouwd. Fraai is het barokke, veelkleurige altaarstuk binnenin. Het stadsdeel aan de voet van de citadel doet sterk denken aan Cassis, vanwege zijn kade vol eet- en drinkgelegenheden, de meeste met beschaduwde terrassen. De haven ervoor ligt vol met pleziervaartuigen plus diverse toerboten waarmee excursies kunnen worden gemaakt. zoals naar de Réserve Naturelle van het nabije eiland Scandola. De calanches daar roepen herinneringen op aan de calanques van Cassis, en ook vogelkijkers komen er aan hun trekken. De straten achter en parallel met de kade – waaronder de Rue Clemenceau met de barokke, van buiten pastelkleurige kerk Sainte-Marie Majeure – de staan vol met souvenirwinkels, delicatessenzaken, kledingshops en ook weer horeca-etablissementen, waaronder enkele wijnbars. De aanwezigheid daarvan heeft ongetwijfeld te maken met wijnbouw die volop in het directe achterland van Calvi wordt beoefend. Een van de meest gerenommeerde bezittingen is Domaine Orsini in Calinzana. Dit brengt een flink gamma verschillende producten voort. Niet alleen wijnen, zoals rosés van de plaatselijke rassen niellucciu en sciaccarellu, maar ook aperitieven, likeuren, een stuk of tien soorten noga en bonbons. In zowel Cassis als Calvi kan het leven héél plezierig worden gevierd.


~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~


De presentatie van zijn wijnen begint hij niet met een droge, zakelijke inleiding, maar met een gezongen ban bourguignon. Want Jean-Charles Boisset (foto) is behalve extrovert ook vrolijk – en een echte Bourgondiër. Hij werd geboren in Vougeot, waar zijn vader meer dan een halve eeuw geleden een kleine wijnhandel begon. Dankzij een grote reeks acquisities behoort deze inmiddels tot Frankrijks grootste, en heeft ook bezittingen in Californië: ‘Wij zijn de leidende Franse investeerders daar’.
Jean-Charles is zelfs getrouwd met een Californische, Gina Gallo. Wijnmaakster bij, jazeker, Gallo, een van de allerbelangrijkste producenten ter wereld. De Californische Bourgondiër is naar Brasserie van Baerle (Amsterdam) gekomen om een vergelijkende proeverij te leiden van Pinot Noirs uit Bourgogne en enkele uit Californië.  We zijn benieuwd.
De Franse versies komen van de moederfirma Jean-Claude Boisset (die alle benodigde druiven betrekt van contracttelers), de Amerikaanse van DeLoach (320 hectare in bezit c.q. onder contract, en koopt daarnaast druiven aan).  De volumes verschillen sterk. Boisset bottelt circa 265.000 flessen per jaar, verdeeld over 42(!) verschillende appellations, terwijl DeLoach bijna een miljoen bereikt. Wel worden door beide bedrijven dezelfde technieken van wijnbereiding toegepast. Waaronder niet te veel extractie en ‘wij neigen ernaar op de gisting op zijn beloop te laten’. Voor de rijpingsvaten worden in de bossen hele bomen geselecteerd en gekocht, waarna de duigen 24 tot 36 maanden drogen voordat twee Franse kuiperijen ze verwerken. De mate van toasting (schroeien boven open vuur) pleegt hooguit medium te zijn. Voorts betalen Boisset en DeLoach een premie van 5 à 25 procent voor duurzaam/organische gecultiveerde druiven. We worden nog nieuwsgieriger.
Er verschijnen vijf wijnen van beide producenten. Het proeven ervan maakt meteen duidelijk dat qua fruitigheid en charme de Californische creaties de absolute winnaars zijn. De Bourgognes hebben een meer ingetogen stijl, ze zijn ook meestal wat frisser en kruidiger, met soms donkere, dierlijke tonen. Onze Franse favoriet, mede gezien zijn relatief redelijke prijs van €23,99 is de Chorey-lès-Beaune Les Beaumonts 2015 die lekker levendig smaakt, flink bessig en beschaafd kruidig. De elegante Chambolle-Musigny 2013 is ook hoogst aantrekkelijk, doch kost ongeveer het dubbele. Een California wijn die terstond verleidt, is de  DeLoach Pinot Noir 2015. We proeven sappig fruit van zwarte vruchten, rood fruit en bessen, terwijl het zacht kruidige hout fungeert als een prettige omlijsting. Jean-Charles vertelt dat het in Amerika een razend populaire wijn is die verkocht wordt in zowel betere wijnwinkels als betere restaurants. Hier kost een fles €17,99 – en is dat geld beslist waard. Wat meer kracht en wat meer diepgang treffen we aan in de andere, duurdere DeLoach Pinots, naast hun kenmerkende fruit. Bij de nu op dronk zijnde Maboroshi Vineyard 2013 à €46 gaat dat fruit richting pruimen, en bij de O.F.S. Pinot Noir 2013 ontdekt zijn producent behalve kersen en bramen ook iets van sinaasappelschil. ‘Wij geloven al heel lang in Californië’ stelt monsieur, pardon mister Boisset tot slot. Het is duidelijk waarom.
Jean-Claude Boisset en DeLoach worden vertegenwoordigd door www.gall.nl, zie de banner. Het is mogelijk dat een beschreven wijn tijdelijk is uitverkocht.

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

 


In het door oorlog geteisterde Syrië bestaat een plek waar wijnbouw nog steeds mogelijk is. Even ten oosten van de Middellandse zeehaven Latakia heeft de familie Saadé op berghellingen tot 990 meter hoogte wijngaarden. Op 12 hectare met rode klei en kalksteen groeien daar gerenommeerde, internationale druivenrassen. Zo wordt de witte wijn gemaakt van chardonnay en sauvignon blanc, en de rode van syrah en cabernet sauvignon. Aldus de toelichting van Bert Wentzel, bertwentzel@hetnet.nl, die dit etiket selecteerde uit zijn wereldomvattende verzameling.

 

 

 

.

.

.

 

Disclaimer. Alle afgebeelde foto’s op deze website zijn afkomstig van de auteur zelf of werden rechtenvrij c.q. met toestemming verkregen van wijnproducenten, wijnorganisaties, wijnhandelaren, promotiebureaus, streek- en landenorganisaties, toeristenbureaus en andere betrokkenen.